W swej wizji artysta nawiązał do słów znanych z Apokalipsy św. Jana (Ap 3,20), wyobrażając postać Chrystusa z lampą, kołaczącego do zamkniętych drzwi. Scena rozgrywa się nocą w opuszczonym, zarośniętym chwastami i pogiętymi drzewami ogrodzie – otoczenie to symbolizuje grzech i zawiłości życia ludzkiego. Księżyc tworzy nimb wokół głowy Chrystusa, a pod Jego stopami leżą trzy jabłka: zielone, dojrzałe i zgniłe. Być może stanowią one alegoryczne nawiązanie do ludzkiego życia, które bez duchowej odnowy ulegnie zepsuciu podobnie jak zalegające na ziemi owoce.
Modelem pozującym przy malowaniu twarzy Chrystusa była kobieta - Christina Rossetti – siostra Gabriela Rossettiego
Symbolika Postać Zbawiciela odziana jest w powłóczystą szatę, bez śladów szwów, co oznacza jedność. Jej biel ma symbolizować władzę Ducha Świętego. Na głowie Jezus ma podwójną koronę – zwykłą z metalu i połączoną z nią cierniową, na ramionach – ozdobny, królewski płaszcz spięty pektorałem, jaki nosili żydowscy arcykapłani. Korona, płaszcz i pektorał symbolizują trzy różne aspekty władzy Jezusa: królewską, prorocką i kapłańską. Jego twarz jest smutna i zatroskana, lewa ręka trzyma (oświetlającą drzwi i częściowo szatę) lampę siedmioboczną, symbolizującą znanych z Apokalipsy „siedem Kościołów”.