W 1890 roku hanowerska dyrekcja kolei zamówiła w fabryce Henschel dwie pierwsze doświadczalne lokomotywy pospieszne o układzie osi 2'B projektu von Borriesa, z dwucylindrowym silnikiem sprzężonym. Wyróżniały się one zastosowaniem zewnętrznego rozrządu Heusingera oraz prostą i udaną konstrukcją przedniego wózka tocznego o rozstawie osi 2000 mm, znanego później jako wózek typu hanowerskiego. Miały one stosunkowo nieduży rozstaw osi 6500 mm i kocioł o powierzchni 113,25 m². Koła napędowe miały średnicę 1960 mm. Lokomotywy nosiły numery Hannover 20 i 21, później Altona 448 i 449, a od 1906 roku zaliczono je do serii S2 (mimo posiadania silnika sprzężonego) z numerami Altona 101 i 102. Dalszych lokomotyw tego typu nie budowano, gdyż lepsza okazała się konstrukcja lokomotyw zamówionych przez dyrekcję kolei w Erfurcie.