Fiodor Nikołajewicz Bekowicz-Czerkasski, ros. Федор Николаевич Бекович-Черкасский (ur. we wsi Bekowiczewo w Kabardyno-Bałkarii, zm. 16 listopada 1953 w Paryżu) – rosyjski wojskowy (generał porucznik), emigracyjny północnokaukaski działacz narodowy i kombatancki.
Życiorys Pochodził z kabardyjskiego rodu książęcego. W 1891 r. ukończył gimnazjum w Stawropolu, w 1894 r. szkołę kawaleryjską w Jelizawetgradzie, zaś w 1903 r. oficerską szkołę kawaleryjską. W 1904 r. awansował do stopnia podesauła. Dowodził Sotnią Kabardyjską Pułku Tersko-Kubańskiego Kaukaskiej Brygady Konnej.
Uczestniczył w wojnie rosyjsko-japońskiej, zostając ranny. Na początku 1914 r. w stopniu starsziny wojskowego został komendantem wojskowym Irkucka.
Brał udział w I wojnie światowej, dowodząc Kabardyńskim Pułkiem Konnym, a następnie Tatarskim Pułkiem Konnym. Pod koniec grudnia 1916 r. objął dowództwo 2 Brygady Konnej Kaukaskiej Tuziemnej Dywizji Konnej. Od początku maja do końca października 1917 r. był dowódcą 1 Gwardyjskiego Pułku Kirasjerów, po czym powrócił na poprzednie stanowisko. Awansował do stopnia generała majora. Pod koniec 1917 r. formował na Kaukazie Północnym oddziały wojskowe Białych złożone z Górali kaukaskich. Dowodził kabadyńskimi oddziałami konnymi. Na początku grudnia 1918 r. objął dowództwo 2 Brygady Konnej Czerkieskiej Dywizji Konnej.