Pierwsze lata powojenne (1947–1950) rodzina Sztaudyngerów częściowo spędziła w Szklarskiej Porębie, a po śmierci rodziców męża (od 1955) w ich domu w Zakopanem. Razem z mężem działała w zakopiańskim Klubie Literackim. W latach 1966–1970 udzielała się w komisji rewizyjnej klubu.
Po śmierci męża w 1970 poświęciła ostatnie lata życia odczytywaniu rękopisów, porządkowaniu maszynopisów i przygotowaniu do druku wspomnień, wierszy, fraszek i dramatów oraz systematyzowaniu materiałów archiwalnych. Doświadczenie redakcyjne i edytorskie zdobyte w czasie wieloletniej pracy zawodowej i praktyki w odczytywaniu często mało czytelnych rękopisów męża umożliwiło przygotowanie wielu nowych jego książek. Po jej śmierci w 1989 sprawami wydawniczymi zajmują się córka Anna i wnuczka Dorota. W rezultacie starań i pracy trzech pokoleń po śmierci Jana Sztaudyngera ukazało się więcej jego książek niż za życia. Pochowana razem z mężem na cmentarzu Salwatorskim w Krakowie (sektor SC10, rząd 1, nr grobu 35).