W październiku 1916 roku został dowódcą kompanii saperów i instruktorem fortyfikacji w pułku.
W marcu 1917 roku wyjechał na własną prośbę na front i przybył do 1 Strzeleckiego Pułku Polskiego, gdzie został awansowany na podporucznika w kompanii saperów. Walczył na froncie galicyjskim pod dowództwem pułkownika Żeligowskiego do sierpnia 1917 roku. Bitwy stoczone pod Brzeżanami, Sieńkowem północnym, pod Białą, pod Czabarówką i pod Husiatynem. Ranny pod Husiatynem został wysłany na rekonwalescencję do szpitala w Omsku.
Do 1917 roku służył w 26 pułku strzelców syberyjskich, a od 1917 roku w polskich jednostkach na wschodzie, m.in. w 1 Dywizji Strzelców Polskich. 19 lipca 1917 roku awansowany na porucznika. W końcu listopada 1917 roku wstąpił ochotniczo do Polskiego Legionu w Omsku. W połowie marca 1918 roku zwolniony z wojska po rozbrojeniu Omskiego Legionu przez bolszewików. W czerwcu 1918 roku po przewrocie czeskim wstępuje jako ochotnik do Omskiego Legionu jako młodszy oficer i wyjeżdża na front. Bitwy pod Berezowką, Alatorskają i St. Iglino.