W 1907 roku został przeniesiony do garnizonu w Przemyślu i przydzielony do Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 10. W przemyskim garnizonie pełnił funkcję instruktora szermierki. Trzy lata później powierzono mu dowództwo nad batalionem w Bjelinie w Bośni, a w listopadzie tego samego roku awansowano go na kapitana i mianowano dowódcą kompanii. Od lipca 1914 roku pełnił funkcję zastępcy komendanta Instytutu Szermierki.
I wojna światowa 27 lipca 1914 roku objął dowództwo kompanii, a po wybuchu I wojny światowej został wysłany na front. W bitwie nad Driną został ciężko ranny w kolano i od 18 września przebywał w szpitalu w Zvorniku i Budapeszcie.
Po wyjściu ze szpitala skierowano go do pracy w administracji i przydzielono Cesarsko-Królewskiej Komendanturze w Polsce, która skierowała go do dowództwa etapowego 6 Armii. W tym czasie cesarz Franciszek Józef przekonał niemieckich sojuszników do wydzielenia katolickiego klasztoru Jasna Góra z niemieckiej strefy okupacyjnej i przekazania go pod zarząd katolickich Austro-Węgier. Jednocześnie miasto Częstochowa pozostało pod zarządem niemieckim.