Z rozkazu POW, 1 listopada 1918 przybył do Lublina w celu przygotowania akcji rozbrajania Austriaków i formowania pułku ułanów.

18 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu podporucznikaDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 2 z 12 stycznia 1919 roku, s. 34.. Jako dowódca 1. plutonu w 1. szwadronie 7 pułku ułanów lubelskich walczył na froncie ukraińskim, gdzie pod Rawą Ruską został ciężko ranny w nogę i odznaczył się „brawurą, walecznością i bohaterstwem”. Za postawę wykazaną w czasie wojny polsko-ukraińskiej, 22 marca 1921 otrzymał krzyż „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.:

Następnie walczył na froncie litewsko-białoruskim. Po odnowieniu się ran w okresie od września 1919 do lutego 1920 przebywał w szpitalu. W czasie wojny polsko-bolszewickiej uczestniczył w walkach m.in. pod Perepczycami, a także pod Starymi Krukami i Polakami nad Dźwiną, gdzie „zasłynął wręcz niebywałą odwagą”, a 7 czerwcu 1920 ponownie został ranny, tym razem w rękę. W lipcu 1921 był urlopowany. W listopadzie 1921 został zwolniony z czynnej służby w stopniu rotmistrza, jako inwalida wojenny. Później został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii). W 1926 został przeniesiony do pospolitego ruszenia.