W 1938 otrzymał zadanie zorganizowania Zakładu Chirurgii Operacyjnej i Doświadczalnej Akademii Medycznej.

We wrześniu 1939 służył jako porucznik-lekarz chirurg Armii „Poznań”, brał udział w bitwie nad Bzurą. Po dostaniu się do niewoli niemieckiej pracował jako chirurg w szpitalach dla jeńców (Kutno, Łódź, Szpital Ujazdowski-Warszawa). W styczniu 1940 dostał się do Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie, gdzie od kwietnia 1940 pracował jako lekarz cywilny. Brał czynny udział w konspiracji i w tajnym nauczaniu, prowadził wykłady na tajnym Uniwersytecie Ziem Zachodnich. Brał udział w powstaniu warszawskim.

Po wojnie powrócił do Poznania by kontynuować organizację Zakładu Chirurgii. Rozpoczął pracę nad sztucznym sercem i sztucznymi płucami.

Po utworzeniu w 1950 Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego w Poznaniu został jej pierwszym rektorem.

Był członkiem Towarzystwa Chirurgów Polskich, Międzynarodowego Towarzystwa Chirurgicznego, Międzynarodowego Towarzystwa Chirurgów-Urologów, Niemieckiego Towarzystwa dla Schorzeń Trawienia i Przemiany Materii.

W 1965 przeszedł na emeryturę.

Zmarł 22 listopada 1969 w Poznaniu. Pochowany na cmentarzu Junikowo (pole 20, kwatera A-6-12).