Świętoniowa powstała prawdopodobnie na przełomie XIII i XIV wieku. Za czasów książąt ruskich istniał prawosławny monaster, przy którego ruinach w XV wieku zamieszkiwał ruski kmieć Chodor Słowik. W schematyzmach łacińskich z 1878 roku i schematyzmach greckokatolickich z 1879 roku, podano wzmiankę o istnieniu monastyru: In dokumentio Spytkonis de Tarnow ex an. 1428, quo dotationem ecclesiae Przeworscensis innovat legitur: Swiatonowa Wola qui locus dictus fuit Monastyr quiat. Ecclesia Ruthenica EratShimatism’ Vsego Klira Katolikov’ Obradu Grečesko-Ruskogo Eparhij Peremyskoj na God’ ot’ Rožd. Hr. 1879 (s. 396) [dostęp 2017-09-25]. Po przyłączeniu tych terenów w 1340 roku do Polski, ziemie te zasiedlali tylko chłopi polscyMiechowici na ziemi Przemyskiej za panowania Władysława II Jagiełły (s. 81) [dostęp 2017-09-21]Świętoniowa, jak wskazuje etymologiczne pochodzenie nazwy, można tłumaczyć jako święte-nowe miejsce. Podania wspominają o istnieniu monastyru, który mógł zostać założony na jakimś „świętym” wówczas miejscu. Na tym terenie w XIII wieku powstało kilka osad ruskich: Świętoniowa, Grzęska (cerkiew istniała od średniowiecza do 1945 roku), prawdopodobnie Nowosielce (nazwa wskazuje na ruskie pochodzenie tej nazwy od sioło, Nowe Sioło).