Warianty rękopisu o charakterze gramatycznym są wynikiem kopiowania ze słuchu.
Warianty tekstowe (względem NA27) Mt 28,8 – απελθουσαι (odeszły) ] εξελθουσαι (odeszły) Mt 28,9 – brak ] ως δε επορευοντο απαγγειλαι τοις μαθεταις αυτου (a gdy szły, aby opowiedzieć to uczniom jego) Mt 28,9 – Ιησους (Jezus) ] ο Ιησους (Jezus) Mt 28,9 – υπηντησεν (zastąpił) ] απηντησεν (zastąpił) Mt 28,14 – επι (nad) ] υπο (przez) Mt 28,17 – brak ] αυτω (mu) Mt 28,18 – ουρανω (nieba) ] brak Mt 28,19 – ουν (więc) ] brak
Pierwszy wariant z Mt 28,9 obecny był w Kodeksie Aleksandryjskim, Kodeksie Efrema, Codex Regius, rodzinie Lake’a i rękopisach bizantyńskiej tradycji tekstualnej.
Historia Nieznane jest miejsce powstania rękopisu, uncjała jest charakterystyczna dla późnych bizantyjskich rękopisów, nie posiada cech uncjały koptyjskiej. Sugerowana jest Syria. Fragment znaleziony został w Kubbat al-Chazna w DamaszkuMPER N.S. 29 24 (Porter, Stanley E. / Porter, Wendy J.) Trismegistos. Pierwszy opis fragmentu sporządził Hermann von Soden w 1902 roku. Na listę rękopisów Nowego Testamentu wciągnął go C.R. Gregory w 1908 roku, oznaczając go przy pomocy siglum 0148. Gregory nie widział fragmentu osobiście, oparł się na opisie Hermanna von Sodena.