Po upadku Konstantynopola Rosyjski Kościół Prawosławny przejął tradycję stosowania wykorzystywania orlców w czasie nabożeństw odprawianych przez metropolitę moskiewskiego razem z innymi obyczajami liturgicznymi pochodzenia bizantyńskiego. Na ziemiach ruskich orzeł na dywanikach zawsze miał jednak tylko jedną głowę.
W XVI i XVII w. w Rosyjskim Kościele Prawosławnym orlec był obowiązkowo kładziony pod nogi biskupa w momencie wkraczania przez niego do cerkwi i opuszczania jej, tak by hierarcha wypowiadał pierwsze słowa nabożeństwa i wykonywał końcowy pokłon stojąc na nim. W 1675 sobór moskiewski ustalił, iż prawo do posługiwania się orlcem mają w obecności patriarchy moskiewskiego i całej Rusi wyłącznie metropolici kazański oraz nowogrodzki. W późniejszych latach praktyka wykorzystywania orlca upowszechniła się we wszystkich eparchiach Kościoła. Dywanik był kładziony pod nogami biskupa w każdym miejscu, gdzie zatrzymywali się podczas nabożeństwa, np. w celu wygłoszenia modlitwy lub udzielenia błogosławieństwa. Głowa orła musi być skierowana w tę stronę, w którą patrzy biskupОб орлецах.
Przypisy
Kategoria:Liturgia prawosławna