objął dowództwo 723 Pułku Strzeleckiego. W 1940 r. został pułkownikiem. Pod koniec grudnia 1941 r. skierowano go do dyspozycji Rady Wojennej Stalingradzkiego Okręgu Wojskowego, która mianowała go dowódcą 467 Dywizji Strzeleckiej. Został odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru. Od końca kwietnia 1942 r. dowodził 266 Dywizją Strzelecką. W maju tego roku dostał się do niewoli niemieckiej. Osadzono go w oflagu XIII-D w Hammelburgu, gdzie podjął kolaborację z Niemcami. Po kilku miesięcach został przeniesiony do stalagu III-A w Luckenwalde, gdzie przeszedł kurs propagandystów Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA). Latem 1943 r. przybył do szkoły propagandystów ROA w Dabendorfie pod Berlinem. Po jej ukończeniu skierowano go do inspektoratu gen. Iwana A. Błagowieszczeńskiego. Od końca 1943 r. prowadził inspekcje pracy propagandystów ROA w obozach jenieckich dla czerwonoarmistów. Od listopada 1944 r. znajdował się w rezerwie oficerskiej sztabu Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji. Od grudnia tego roku pełnił funkcję szefa przygotowania bojowego sztabu Sił Zbrojnych KONR. Pod koniec stycznia 1945 r. usunięto go z zajmowanego stanowiska i ponownie skierowano do rezerwy oficerskiej. W poł. lutego tego roku został zastępcą szefa przygotowania bojowego sztabu Sił Zbrojnych KONR.