W grudniu 1934 roku stanął na czele Związku Związków Rzemieślników Chrześcijańskich RP.
Politycznie był związany z BBWR.
W wyborach parlamentarnych w 1928 roku został wybrany posłem na Sejm II kadencji (1928–1930) z listy państwowej z ramienia (BBWR) jako reprezentant stanu średniego (był członkiem prezydium Rady Naczelnej Zjednoczenia Stanu Średniego).
W wyborach parlamentarnych w 1930 roku został ponownie wybrany posłem na Sejm III kadencji (1930–1935) z listy nr 1 z okręgu nr 1 (Warszawa). W kadencji tej był przewodniczącym komisji opieki społecznej i inwalidztwa.
W wyborach parlamentarnych w 1935 roku został znów wybrany posłem na Sejm IV kadencji (1935–1938) 14 310 głosami z okręgu nr 1, obejmującego obwody I, II, XII i XXVI Warszawy. Był zastępcą członka komisji budżetowej.
Był jednym z 12 zakładników wskazanych Niemcom zgodnie z aktem kapitulacji miasta z 28 września 1939 w celu zabezpieczenia spokoju w mieście. Po zwolnieniu należał do sekcji murarskiej warszawskiego Cechu Murarzy, Brukarzy, Kamieniarzy, Rzeźbiarzy, Studniarzy i Sztukatorów, w którym był członkiem zarządu.
Został rozstrzelany przez Niemców w czasie powstania warszawskiego.