Po śmierci ojca (1829) zastąpił go w Free School w East Bergholt, a później pełnił funkcję wikariusza w nowym kościele St Mary’s Church w Longfleet (Dorset). W tych latach publikował artykuły na temat geologii (z uwagami dotyczącymi zoologii) oraz liczne poetyckie księgi wersetów, m.in. Pompeii (1819), Carmen Exequiale (1821), The River Derwent (1822), Recollections of a Visit to Mont Blanc (1828), Lays of Leisure (1829). W roku 1824 został jednym z założycieli i redaktorów Cambridge Quarterly Review i Academical Register, a w roku 1826 został członkiem Geological Society of London|. W grudniu 1838 r. został nominowany przez Towarzystwo Krzewienia Ewangelii na duszpasterza w Nowej Południowej Walii, co miało sprzyjać jego zdrowiu i pracy w dziedzinie geologii.
W Australii (lata 1839–1878) Początkowo został skierowany do Campbelltown, ale wkrótce przeniesiony na stanowisko dyrektora King’s School w Parramatta, z którego zrezygnował w 1840 ze względu na stan zdrowia. Był rektorem St. Peter's Anglican Primary School (Campbelltown), a w latach 1846–1871 (do emerytury) – pierwszym pastorem St. Thomas Church North Sydney. Był przeciwnikiem traktarianizmu, lecz wspierał edukacyjną politykę biskupa Williama Broughtona – założyciela królewskiej szkoły w Parramatta (zob.