Aleksandr Iljicz Jegorow (; ur. w Buzułuku, zm. 23 lutego 1939 w Moskwie) – radziecki wojskowy narodowości rosyjskiej, marszałek Związku Radzieckiego. Przedrewolucyjny pułkownik, związał się z bolszewikami, na późniejszym etapie wojny domowej wyrastając jednego z ich najważniejszych oficerów. Dowódca 9 (1918), 10 (1918–1919) i 14 Armii (1919), Frontu Południowego (1919–1920) i Południowo-Zachodniego (1920), okręgów wojskowych: Kijowskiego (1920–1921) i Piotrogradzkiego (1921), Frontu Zachodniego (1921–1922), Kaukaskiej Armii Czerwonego Sztandaru (1922–1924), Ukraińskiego Okręgu Wojskowego (1924–1925), attaché wojskowy w Republice Chińskiej (1925–1926), dowódca Białoruskiego Okręgu Wojskowego (1927–1931), a wreszcie szef Sztabu Generalnego Armii Czerwonej (1931–1937, do 1935 pod nazwą szef sztabu). Podczas wielkiej czystki początkowo oszczędzony, mianowany nawet I zastępcą ludowego komisarza obrony ZSRR (1937–1938) w miejsce zlikwidowanego Tuchaczewskiego, ostatecznie jednak padł jej ofiarą, został zdegradowany do dowódcy Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego (1938), po czym aresztowany, skazany na śmierć i rozstrzelany.