Następnie jednak Jegorow, lekceważąc rozkazy naczelnego dowództwa, uległ sugestiom Stalina i nie skierował sił Armii Konnej Siemiona Budionnego na pomoc Frontowi Zachodniemu, co przesądziło o klęsce bolszewików w bitwie warszawskiej, a w konsekwencji – w całej wojnie.

Od grudnia 1920 r. dowódca Kijowskiego, a od kwietnia 1921 r.– Piotrogrodzkiego Okręgu Wojskowego.

Aleksandr Jegorow był jednym z najbardziej utalentowanych dowódców czerwonych podczas wojny domowej.

Dalsza kariera wojskowa w ZSRR Jego dalszą karierę w latach 20. XX w. ułatwiły dobre relacje ze Stalinem, którego poznał w trakcie obrony Carycyna. Obaj mężczyźni uchodzili za przyjaciół, ich rodziny wspólnie spędzały wakacje. W rzeczywistości Stalin nigdy nie ufał Jegorowowi; uważał, iż ten nigdy nie został dobrym komunistą i zbierał w prywatnym archiwum kompromitujące go materiały (w tym kolejne, „poprawione”, wersje życiorysu).

Od lutego 1922 r. Aleksandr Jegorow dowodził Armią Kaukaską, a od maja 1924 r. – Wojskami Ukrainy i Krymu. W latach 1925–1926 pełnił funkcję attaché wojskowego w Chinach. Od 1927 r. dowódca Białoruskiego Okręgu Wojskowego. Od 1931 szef Sztabu Robotniczo–Chłopskiej Armii Czerwonej, a od 1935 szef Sztabu Generalnego.