Na terenie tego obszaru wytwarzano i remontowano elementy związane z tradycyjnym transportem, m.in. potrzebne do powozów, podkuwania koni czy inne materiały wyrabiane przez kowali. Wytwarzano tu także produkty z drewna, meble, ale także buty i biżuterię. W 1912 roku znajdowało się tu 246 małych zakładów wytwórczych, które dawały pracę 456 osobom, przy czym tylko trzy z nich zatrudniały więcej niż 5 osób.
Zdecydowane zmiany w dzielnicy nastąpiły wraz z przewrotem bolszewickim i zakończeniem wojny domowej. W 1919 roku Jekaterynburg został pierwszy raz podzielony na rejony, którym nie przyznano nazw, lecz numery, a obszar dzisiejszego wierch-iseckiego rejonu znalazł się w granicach rejonu piątego. W kolejnych latach doszło jeszcze do kilku przekształceń na administracyjnej mapie miasta, co sprawiło, że obszar ten utracił własną podmiotowość i do 1936 roku przynależał on do Rejonu leninowskiego. Od 1936 do 1938 roku znajdował się on w granicach rejonu kaganowiczowskiego. Jako oddzielna jednostka został ponownie wydzielony w 1938 roku, gdy nazwano go rejonem jeżowskim, na cześć szefa NKWD, Nikołaja Jeżowa. Wraz z upadkiem Jeżowa ulec musiała też zmiana nazwy dzielnicy. Stało się to 23 kwietnia 1939 roku, gdy by uczcić Wiaczesława Mołotowa stał się on rejonem mołotowskim.