Bezpośrednim następstwem tych ustaw było wypędzenie tysięcy Żydów z wiosek i małych miejscowości, w których ich rodziny mieszkały od pokoleń. Dodatkowe ograniczenia zamykały im drogę normalnego kształcenia i poprzez zakazy wykonywania licznych zawodów uniemożliwiały drogę kariery. Rząd prowadził także zaciąg młodych Żydów do armii carskiej. Przy czym wielkość żydowskiego zaciągu była nieproporcjonalnie wyższa od pozostałej części populacji. Żydowscy żołnierze cierpieli na skutek dyskryminacji – byli zmuszeni opuścić strefę osiedlenia i służyć w jednostkach wojskowych rozlokowanych bardzo daleko od swoich domów, często na Dalekim Wschodzie. Inna ustawa umożliwiła deportację żydowskich rodzin pod nieobecność ich żywiciela. Podczas wojny rosyjsko-japońskiej (1904–1905) deportowano w ten sposób wiele rodzin żydowskich żołnierzy. Początek XX wieku był kulminacją prześladowania ludności żydowskiej w Rosji. W latach 1903–1906 przez rosyjskie miasta przetoczyła się fala pogromów – łącznie 166 aktów – dokonywanych na Żydach, których fałszywie oskarżono o udział w zabójstwie. Wiele pogromów mogło być inspirowanych przez carską tajną policję Ochranę, która prowadziła planowe prowokacje antyżydowskie (Protokoły mędrców Syjonu). Te krwawe zajścia trwały w Rosji aż do 1914 roku, zmuszając wielu Żydów do ucieczki za granicę.