upoważniał on zakonników do otwarcia drukarni i publikowania zgodnych z nauczaniem Kościoła katolickiego ksiąg w języku polskim, ruskim oraz po łacinie. W 1737 nuncjatura papieska w Warszawie potwierdziła prawo monasteru do publikowania ksiąg liturgicznych dla Kościoła unickiego, odbierając monopol na tego typu działalność, jaki od 1708 posiadało unickie bractwo lwowskie.
W latach 1734–1771 drukarnia poczajowska opublikowała 146 ksiąg, z czego 86 były to unickie księgi liturgiczne. Pozostałe druki były łacińsko-polskie. W 1771 bazylianie poczajowscy musieli zrezygnować z druku ksiąg cerkiewnych, gdyż wyrok sądowy zabronił ich oficynie publikowania tych dzieł, które już wcześniej wydała drukarnia bracka we Lwowie. Gdy jednak na mocy I rozbioru Polski Lwów znalazł się w granicach austriackich, sytuacja drukarni monasterskiej ponownie się poprawiła. Bazylianie zakupili urządzenia drukarskie ze zlikwidowanej oficyny przy klasztorze w Uniowie, zaś 3 czerwca 1772 zawarli układ z unickim biskupem łuckim, na mocy którego mieli być odpowiedzialni za druk unickich ksiąg liturgicznych oraz literatury dydaktycznej. Do 1800 poczajowscy zakonnicy wydali 237 druków, z czego 129 cyrylickich, w tym nieliczne dzieła na potrzeby staroobrzędowców. Poczajów stanowił centrum unickiej typografii w południowo-wschodniej części kraju.