Kazimierz Mikołajewski (ur. 4 maja 1897 w Radomsku, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Jana i Kazimiery z Rylskich, urodzony w Radomsku. W 1913, po ukończeniu 6 klas gimnazjum w Piotrkowie, udał się do Rosji. W latach 1913–1917 służył w armii rosyjskiej. Został przyjęty do pułku kawalerii w Gatczynie. Po ukończeniu szkoły podoficerskiej, eksternistycznie zdał maturę. W latach 1915–1916 walczył na froncie. W 1917 został wydzielony z oddziałów rosyjskich do szwadronu polskiego, z którym wstąpił do 1 pułku ułanów I Korpusu Polskiego na Wschodzie. Po jego rozwiązaniu w maju 1919 – korzystając z pomocy ambasady francuskiej, przedarł się przez terytorium Rosji Sowieckiej do zajętego przez Brytyjczyków Murmańska. Następnie został oficerem werbunkowym Armii Polskiej we Francji w Archangielsku. Razem z wojskiem generała Hallera powrócił do Polski, wstąpił do Wojska Polskiego i ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty Kawalerii w Przemyślu. W czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w 4 pułku kresowym strzelców konnych, przemianowanym w maju 1921 na 6 pułk strzelców konnych, w którym służył do 1924. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku i został zweryfikowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919.