Pozostał na uniwersytecie jako pracownik naukowy Wydziału Farmaceutycznego, kierowanego przez profesora Jana Muszyńskiego. W 1931 roku uzyskał stopień doktora farmacji, w 1934 habilitację. W tym okresie publikował zarówno prace naukowe, jak i popularyzujące zielarstwo i ziołolecznictwo. Był redaktorem naczelnym czasopisma „Rośliny Lecznicze i Przemysłowe”, ściśle współpracował z „Wiadomościami Zielarskimi”. W 1937 został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Poznańskiego.
Okres okupacji hitlerowskiej spędził w Santoce, gdzie prowadził doświadczenia uprawowe celem wyselekcjonowania nowych odmian roślin leczniczych, m.in. pokrzyku wilczej jagody, soi, żeńszenia i kruszyny kanadyjskiej. Na początku 1945 został aresztowany przez NKWD i trafił do więzienia na Łukiszkach, po kilku miesiącach został zwolniony. Przed powrotem do Polski starał się przekazać Uniwersytetowi w Kownie swoje plantacje roślin leczniczych, ale bez powodzenia.