Rozproszenie oddziału umożliwiło Kozakom zaskoczenie i wzięcie w niewolę czterech partyzantów i samego Dziewickiego, który popełnił samobójstwo, zażywając truciznę.
Bibliografia M. Brandys, Koniec świata szwoleżerów, t. V, cz. 2., Warszawa 1979, s. 239-240. W.A. Djakow, A. Gałkowski, W. Śliwowska, W.M. Zajcew, Dziewicki Kacper, [hasło w:] Uczestnicy ruchów wolnościowych w latach 1832-1855 (Królestwo Polskie). Przewodnik biograficzny, Wrocław 1990, s. 136. L. Hass, Dziewicki Kacper, [hasło w:] Wolnomularze polscy w kraju i na świecie 1821-1999. Słownik biograficzny, Warszawa 1999, s. 120. Księga pamiątkowa w 50-letnią rocznicę powstania roku 1830, zawierająca spis imienny dowódców roku 1830..., Lwów 1881, s. 99. S. Kieniewicz, Dziewicki Kacper, [hasłow w:] Polski Słownik Biograficzny, t. VI: Dunin Rodryg - Firlej Henryk, Kraków 1948. Wielka Encyklopedia Polonica. Suplement, Poznań, 2001, s. 370
Kategoria:Członkowie sprzysiężenia podchorążych Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari (powstanie listopadowe) Kategoria:Oficerowie powstania listopadowego Kategoria:Polacy we Francji 1795–1918 Kategoria:Polscy karbonariusze Kategoria:Polscy samobójcy Kategoria:Uczestnicy Nocy Listopadowej Kategoria:Uczestnicy ruchu Józefa Zaliwskiego (1833) Kategoria:Urodzeni w 1810 Kategoria:Zmarli w 1833