25 maja 1921 został wyświęcony na biskupa proskurowskiego, wikariusza eparchii podolskiej. Jego rezydencją pozostawał monaster Trójcy Świętej. Po dwóch latach został wyznaczony na biskupa rżewskiego, wikariusza eparchii twerskiej, nie zdołał jednak dotrzeć do nowej eparchii. W 1923 uwięziony w Proskurowie, został zmuszony do opuszczenia ziem ukraińskich. W październiku tego samego roku objął obowiązki locum tenens eparchii smoleńskiej, gdzie aktywnie zwalczał Żywą Cerkiew. W marcu 1924 mianowany biskupem smoleńskim. W tym samym miesiącu został uwięziony w Smoleńsku, zwolniony po dziesięciu dniach i zmuszony do wyjazdu do Charkowa, a następnie do Moskwy. W stolicy ZSRR zamieszkał w Monasterze Daniłowskim. Aresztowany w grudniu tego samego roku, został oskarżony o rozprzestrzenianie fałszywych pogłosek i informacji o władzy radzieckiej. Był przetrzymywany w więzieniu na Butyrkach, a następnie skazany na trzyletnią zsyłkę do Azji Środkowej. Po odbyciu kary wrócił do Moskwy. W 1928 został biskupem szadrińskim, wikariuszem eparchii swierdłowskiej. Faktycznie rezydował jednak w Swierdłowsku i służył w miejscowej cerkwi Podwyższenia Krzyża Pańskiego, do jej zamknięcia w 1930. Został wówczas biskupem rżewskim, wikariuszem eparchii twerskiej.