Swoją nominację i chirotonię biskupią zawdzięczał biskupowi Jerzemu (Konisskiemu), który w 1784 zasugerował metropolicie kijowskiemu Samuelowi wyświęcenie wikariusza eparchii kijowskiej sprawującego zarząd nad wszystkimi strukturami prawosławnymi w Rzeczypospolitej. Projekt biskupa Jerzego stał się przedmiotem polsko-rosyjskich negocjacji. Ostatecznie 27 marca 1785 Katarzyna II nakazała Świątobliwemu Synodowi Rządzącemu doprowadzenie do skierowania do Rzeczypospolitej prawosławnego biskupa, Synod zaś nominował na biskupa perejasławskiego Wiktora (Sadkowskiego). Równocześnie nakazano mu przekazanie do Synodu informacji o stanie parafii i monasterów w Rzeczypospolitej oraz ścisłą współpracę z rosyjskim posłem w Warszawie. Zabroniono mu także prowadzenia działalności misyjnej ukierunkowanej na pozyskiwanie konwertytów z grona katolików obydwu obrządków. 7 sierpnia 1786 Świątobliwy Synod Rządzący polecił biskupowi wydać pojednawcze orędzie do wiernych, w szczególności zawierające pokojowe deklaracje wobec duchowieństwa rzymskokatolickiego.