Colla Menn („Znakomity?” lub „Jąkała?”), właśc. Aed – na wpół legendarny irlandzki zdobywca Ulsteru oraz przedstawiciel rodu Milezjan, wywodzący się z linii Eremona. Syn Eochaida Doimlena (Dublena), syna zwierzchniego króla Irlandii Cairbre’a II Liffechaira („z Liffey”), oraz jego żony Alechii, córki Updara, króla Alby. Znany ze średniowiecznej irlandzkiej legendy i historycznej tradycji, jako jeden z „Trzech Collasów”, obok dwóch braci, Cariolla (Colla Uais) i Muiredacha (Colla da Chrioch).
Collasowie, chcąc zdobyć władzę nad Irlandią, nastawali na stryja i arcykróla Fiachę VI Sraibtine. Ten wiedział o proroctwie, mówiącym, że ten, kto zabije przeciwnika, wówczas jego potomkowie nigdy nie będą rządzić Irlandią. W czasie, gdy syn Muiredach Tirech przeprowadzał kampanię wojenną w Munsterze, Collasowie pokonali i zabili Fiachę w bitwie pod Dubchomarem. Władza nad Irlandią przeszła na jednego z nich, Collasa Uaisa. Brat panował przez cztery lata, gdy został pokonany przez Muiredacha. Ten, obejmując tron, skazał Collasów wraz z trzystoma ludźmi na wygnanie do Alby (Szkocja). Collasowie służyli tam Updarowi, swemu dziadkowi macierzystemu. Pod koniec roku postanowili wrócić do Irlandii. Mieli nadzieję, że Muiredach II Tirech po zabiciu ich pozbawi się tronu dla swych potomków.