Według średniowiecznej irlandzkiej legendy i historycznej tradycji był tym królem za którego panowania doszło do najazdu tzw. „Trzech Collasów”, braci stryjecznych arcykróla Muiredacha II Tirecha. Ten widząc, że potomstwo Collasów jest zbyt rozrodzone, wysłał ich na podbój Ulaidu. Chciał w ten sposób odsunąć ich od swego kraju. Collasowie w przymierzu z mieszkańcami Connachtu walczyli w siedmiu bitwach z mieszkańcami Ulaidu. W siódmej i ostatniej bitwie pod Achadh-leithdheirg na terenie hr. Fermanagh zabili Fergusa IV Fogę. Po pokonaniu Ulatów, Collasowie spalili ich stolicę Emain Macha, po czym zajęli centralne okręgi Ulaidu, znane później jako Airgíalla (zang. Oriel), czyli „ludy podległe”. Kroniki Czterech Mistrzów datują ten podbój Ulaidu na 331 r. Po dwunastu latach bezkrólewia, tron Ulaidu objął Caelbad, stryj Fergusa IV.

Sprawa chronologii Uczeni uważają chronologię wczesnej irlandzkiej historycznej tradycji za sztucznie urobioną. Datują upadek stolicy Emain Macha na 450 r. Uważają, że „Trzej Collasowie” to Conall, Enda i Eógan, trzech synowie arcykróla Nialla I Noígiallacha, którzy także dokonali podboju Ulaidu w V w. Ich spostrzeżenia wspierają wiarygodniejsze dane genealogiczne.