Józef I Galezjota, gr. Ιωσήφ Α΄, Jōsēf I (zm. 23 marca 1283) – patriarcha Konstantynopola w latach 1267–1275 i 1282–1283.
Życiorys W młodości Józef był żonaty. Po śmierci swej żony wstąpił do klasztoru i został mnichem. Zasłynął troską o ubogich.
Był spowiednikiem cesarza Michała VIII Paleologa, i archimandrytą Klasztoru Matki Bożej w Galesios koło Efezu. Był jednym z głównych aktorów kryzysu, który miał miejsce po oślepieniu przez Michała VIII, młodego współcesarza Jana IV Laskarysa. Wraz z częścią biskupów poparł zamiar cesarza usunięcia ze stolicy patriarszej Arseniusza Autorejana, który nałożył na władcę ekskomunikę i odmawiał jej cofnięcia. Po zesłaniu Arseniusza do klasztoru świętego Mikołaja na wyspie Proconnes w 1267 r.taką datę podaje J. Bonarek (Dzieje Grecji, s. 659), S. Runciman podaje rok 1266 (Nieszpory sycylijskie, s. 189), Timothy E. Gregory rok 1265 (Historia Bizancjum, s. 299). Venance Grumel ustala datę objęcia urzędu przez Józefa I na 25 września 1266 r. (Traité d'études byzantines, s. 437) zajął jego miejsce. Wybrany patriarchą doprowadził do pojednania cesarza z Kościołem pod warunkiem odbycia przez cesarza publicznej pokuty i nadania pewnych przywilejów Kościołowi prawosławnemu.