Dokument formułuje pięć zasad odnowy życia zakonnego: Życie zakonne jest naśladowaniem Chrystusa, dlatego najwyższą normą i regułą jest Ewangelia. Należy starannie rozeznawać i zachowywać ducha założyciela instytutu. Instytuty zakonne powinny brać udział w życiu Kościoła na wszystkich jego płaszczyznach (liturgia, duszpasterstwo, teologia, misje itd.). Należy rozeznawać znaki czasu, aby skuteczniej nieść pomoc współczesnym ludziom. W dziele odnowy pierwszeństwo przypada odnowie ducha przed odnową struktur. Z uwagi na różnorodność form życia konsekrowanego nie podaje szczegółowych zasad, pozostawiając każdej wspólnocie autonomię w reformach tak, aby – pozostając wiernym duchowi założyciela instytutu – stał się on zdolny do działania w obecnych czasach.
Dekret mówi o zasadniczych zrębach teologicznych życia konsekrowanego, jakimi są: zakorzenienie profesji rad ewangelicznych w sakramencie chrztu, oddanie na służbę Kościołowi, łączenie kontemplacji z działalnością apostolską (z zachowaniem własnego charyzmatu), umiłowanie liturgii.