następca Kanuta, Waldemar II Zwycięski przekazał je w 1202 roku swojemu siostrzeńcowi Albrechtowi II z Orlamünde
W 1204 roku Waldemar, w ramach wynagrodzenia za poparcie dla duńskiej ekspansji, mianował Albrechta duńskim namiestnikiem północnych Niemiec i przekazał wszystkie ziemie na wschód od dzisiejszej granicy pomiędzy Szlezwikiem-Holsztynem a Meklemburgią.
Po przegranej bitwie pod Mölln w 1225 roku schwytany Albrecht II musiał zrezygnować z ziem lauenburskich. Po bitwie pod Bornhöved w 1227 roku zakończyła się duńska ekspansja w Niemczech północnych, zaś hrabstwo trafiło pod władzę saskiego Askańczyka księcia Albrechta I. Po jego śmierci władzę nad zdobytymi ziemiami przejęli synowie – Albrecht II oraz Jan I. Rząd nad późniejszym księstwem Saksonii-Wittenbergi (po podziale księstwa w 1296 roku) sprawował najmłodszy z synów, Albrecht II. Jan I władał byłym hrabstwem Ratzeburga oraz ziemiami lauenburskimi, które to terytorium przypadło później jego synom – Janowi II, Erykowi I i Albrechtowi III – by w 1296 roku trafić pod rządy księstwa