W Prologus Galeatus Hieronim ze Strydonu Pierwszą Księgę Machabejską uważa za hebrajską, zaś Drugą za oryginał grecki, o czym ma świadczyć jej styl.
Niektórzy badacze datują powstanie księgi na lata bezpośrednio następujące po opisywanych wydarzeniach. Jeśli przyjmie się późną datację, znajomość wydarzeń historycznych może wynikać z dostępu do wiarygodnych opisów, wykorzystania źródeł z pierwszej ręki. Biblia jerozolimska datuje Pierwszą Księgę Machabejską na lata po roku 134 p.n.e., ale przed zdobyciem Jerozolimy przez Pompejusza w 63 p.n.e. Nie wiadomo, kto jest autorem mającego 16 rozdziałów dzieła. Zapewne był to pobożny Żyd z Ziemi Świętej, który być może był świadkiem opisywanych wydarzeń. Autor wykazuje się znajomością geografii Palestyny. Zdarzenia nie są opisywane jako cudowne interwencje Boga, ale raczej jako posłużenie się przez Boga geniuszem militarnym Machabeuszy dla osiągnięcia Bożych celów.
Forma literacka Narracja prowadzona jest głównie prozą. W tekście znajduje się jednak siedem fragmentów poetyckich, naśladujących poezję biblijną: cztery lamentacje i trzy hymny.
Treść