Następnie rozpoczął pracę w marynarce handlowej, w 1936 roku uzyskał dyplom kapitana, od 1937 roku dowodził kolejno statkami „Puck”, „Hel”, „Śląsk” i „Oksywie”.

Ponownie zmobilizowany, jako podporucznik rezerwy, 24 sierpnia 1939 roku, został przydzielony do Oddziału Kutrów Trałowych. Uczestniczył w obronie Helu, utrzymując nocną komunikację morską z obrońcami Kępy Oksywskiej, a po jej kapitulacji dowodząc plutonem przeciwdesantowym w helskim porcie rybackim. W nocy z 1 na 2 października, już po zapadnięciu decyzji o kapitulacji Rejonu Umocnionego, za zgodą dowodzącego obroną kontradmirała Unruga, wziął udział w organizacji próby ucieczki grupy oficerów i marynarzy do Szwecji na dwóch kutrach rybackich. Był wybrany, jako doświadczony nawigator, na dowódcę jednego z nich (prawdopodobnie Hel 111 „Aleksander”). Po północy oba kutry zostały jednak zatrzymane w morzu przez niemieckie patrolowce, a ich załogi wzięte do niewoli.