Po wygraniu jednego z konkursów w obsadzie międzynarodowej otrzymał Złotą Polską Odznakę Jeździecką.
W kampanii wrześniowej walczył na bojowym szlaku Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Wykonując rozkaz, przeszedł na Węgry i dalej do Francji. W obozie formowania w Coetquidan otrzymał stanowisko instruktora szkolenia oficerów oddziałów rozpoznawczych, a później dowódcy plutonu rozpoznawczego Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich. W składzie brygady walczył w bitwie o Narwik, a następnie w kampanii francuskiej.
W czasie walk nad Loarą dostał się do niewoli i został osadzony w Oflagu XVII A Edelbach, w Dolnej Austrii. Po wyzwoleniu skierowany do 2 Korpusu na stanowisko zastępcy komendanta Szkoły Podchorążych Kawalerii w Gallipoli.
Okres powojenny W 1947 roku powrócił do Polski. Był szykanowany przez Urząd Bezpieczeństwa za ziemiańskie pochodzenie i kawaleryjską przeszłość. Nie przyjęto go do ludowego Wojska Polskiego i nie pozwolono na uprawianie sportu jeździeckiego. Podjął pracę w Łodzi w branży tekstylnej. W 1954 roku przeprowadził się do Warszawy. Tam pracował przez ponad 25 lat w departamencie transportu Ministerstwa Handlu Wewnętrznego. Był też czynnym działaczem i propagatorem jeździectwa. Został wybrany prezesem Warszawskiego Okręgu Jeździeckiego oraz wiceprezesem Polskiego Związku Jeździeckiego.