Papieskie Dzieło św. Piotra Apostoła – jedno z czterech Papieskich Dzieł Misyjnych. Powstało w Caen we Francji w 1889 r. z inicjatywy Jeanne Bigard (1859-1934) i jej matki Stefanii Cottin. Jego zadaniami są: pomoc w kształceniu i formacji seminarzystów oraz kandydatów do życia zakonnego w krajach misyjnych, pomoc w budowie i wyposażaniu seminariów oraz domów formacyjnych na misjach, budzenie odpowiedzialności za misje i troska o powołania w krajach misyjnych.
Historia Momentem decydującym o założeniu Dzieła był list biskupa Cousin z Nagasaki z 1889 r., w którym pisał o trudnościach w przyjęciu kandydatów do seminarium z powodu braku środków materialnych na ich utrzymanie (zgłosiło się wówczas 50 kandydatów, podczas gdy on mógł przyjąć tylko 12). List zapoczątkował zbieranie pieniędzy na utrzymanie seminarzystów. Ofiarodawcy, którzy zobowiązali się do systematycznego wpłacania składek na ich utrzymanie, stali się pierwszymi członkami nowo powstałego misyjnego dzieła. Wkrótce rozprzestrzeniło się ono po całej Francji i innych krajach Europy. W 1922 r. papież Pius XI ogłosił je Papieskim. Dzieło otrzymało za patronkę św. Teresę od Dzieciątka Jezus, która w Karmelu realizowała swą „małą drogę” dziecięcego zaufania Bogu. Teresa zrozumiała głęboki sens misji Kościoła, wypływającej z Bożej miłości i była jej zwiastunem. W 1925 r.