W trybie zaocznym ukończyła kurs prawosławnego seminarium duchownego w Warszawie. W latach 1975–1985 przebywała w Hajnówce i pracowała w miejscowej parafii Świętej Trójcy. W 1986, po śmierci ihumeni Barbary, została wybrana na nową przełożoną klasztoru na Grabarce, chociaż nie złożyła do tej pory wieczystych ślubów mniszych. Nastąpiło to dopiero w 1987. W momencie postrzyżyn przyjęła imię Ludmiła, natychmiast otrzymała także godność ihumeni.
W 1995 na własną prośbę wyjechała do Wojnowa, gdzie arcybiskup białostocko-gdański Sawa otworzył żeński monaster i została jego pierwszą przełożoną. Zły stan zdrowia mniszki, jak również zły stan techniczny budynków klasztornych sprawił jednak, że już po roku musiała wrócić do klasztoru na Grabarceks. A. Kuryłowicz, Prawosławne ośrodki zakonne na ziemiach polskich w okresie powojennym [w:] red. A. Mironowicz, U. Pawluczuk, P. Chomik, Życie monastyczne w Rzeczypospolitej, Zakład Historii Kultur Pogranicza Instytutu Socjologii Uniwersytetu w Białymstoku, Białystok 2001, , s. 261, nie obejmując przy tym ponownie funkcji przełożonej. Zmarła w 2016.