Szamanizm – praźródło duchowości koreańskiej Z całą pewnością koreański szamanizm ściśle wiązał się z szamanizmem ludów ałtajskich. Państwo Silla, wchodzące w skład Trzech Królestw Korei, prawdopodobnie w pewnym okresie swego istnienia było państwem teokratycznym – wskazują na to wykopaliska archeologiczne, a mianowicie wydobyte z grobowców korony władców Silli, kształtem i ornamentyką przypominające „korony” szamanów syberyjskich. Mityczny protoplasta narodu koreańskiego, Tangun, może być uważany za wielkiego szamana, działającego w trzecim tysiącleciu p.n.e.
Pierwotnie szamanizm był religią klanu, a przywódca klanu był jednocześnie szamanem. Gdy powstawały pierwsze organizmy państwowe, główny przywódca duchowy stopniowo oddalał się od swoich funkcji sakralnych, skupiając się na władzy świeckiej. W przeszłości główną rolą szamana było uzdrawianie. Współcześnie na terenach Korei niewielu jest szamanów, prym wiodą zaś szamanki. Zawód szamanki może być dziedziczny lub nabyty wskutek tak zwanej choroby szamańskiej (mubjong). Dzisiaj do głównych zadań szamanki należy wypędzanie duchów i sprowadzanie deszczu. W roku 1834 w ówczesnej zjednoczonej Korei zarejestrowanych było około 2600 szamanek. Po drugiej wojnie światowej w Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej szamanizm konsekwentnie zwalczano.