1 września uczestniczył w bitwie powietrzno-morskiej na Zatoce Gdańskiej, doznając trwałego uszkodzenia słuchu. Pozostał jednak w składzie załogi „Rybitwy” do momentu jej rozbrojenia 17 września, a następnie wziął udział w obronie Helu jako żołnierz pozycji obronnej na odcinku „Jastarnia”. Po kapitulacji 2 października dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach X B Nienburg, XVIII C Spittal i II C Woldenberg. Był członkiem konspiracji obozowej, między innymi uczestniczył w przemycie odbiornika radiowego, służącego do nielegalnego nasłuchu. Uwolniony 30 stycznia 1945 roku powrócił do Polski.
Latem tegoż roku, zweryfikowany w stopniu porucznika marynarki, został przywrócony do służby w Marynarce Wojennej. W 1946 roku został członkiem misji rewindykacyjnej polskich trałowców z Travemünde. W marcu ponownie został oficerem wachtowym „Rybitwy”, na której przypłynął do Polski. Do 1947 roku pełnił funkcję oficera flagowego Dowódcy MW, kontradmirała Adama Mohuczego. Następnie, awansowany do stopnia kapitana, objął dowodzenie trałowcem „Żuraw”. Pełnił również funkcję oficera artylerii Flotylli Trałowców, a następnie dowódcy trałowca „Delfin” i 3. Dywizjonu Flotylli Trałowców. Od końca 1949 roku pełnił funkcję dyrektora nauk i zastępcy komendanta Szkoły Specjalistów Morskich w Ustce.