Kierownictwo I Katedry i Kliniki Chirurgii objął w 1994 roku, w 22 grudnia 1994 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego.

Dwukrotnie odbywał roczne staże naukowe w Stanach Zjednoczonych: w latach 1977–1978 w zakresie transplantacji nerek w Johns Hopkins University oraz University of California, San Francisco i w latach 1982–1983 w zakresie nadciśnienia wrotnego w Emory University. Wraz z profesorem Jerzym Dybickim współorganizował Ośrodek Transplantacji Nerek w Gdańsku, w którym w 1980 roku przeprowadzono pierwszą operację przeszczepu. Poza transplantologią i leczeniem nadciśnienia wrotnego zajmował się chirurgicznym leczeniem nowotworów trzustki. Był promotorem czterech doktoratów. Jego dorobek naukowy obejmuje około 120 pozycji piśmienniczych, referatów i komunikatów. Był członkiem Komisji Terapii Chirurgicznej Polskiej Akademii Nauk. Należał do Towarzystwa Chirurgów Polskich, był członkiem Zarządu Głównego i przewodniczącym oddziału w Gdańsku, oraz do Polskiego Towarzystwa Gastroenterologicznego. Udzielał się społecznie: w 1996 roku został ojcem chrzestnym sztandaru 49.