Geneza Kiedy w 887 roku nastąpiła abdykacja Karola Grubego, we Włoszech rozpoczęły się wojny pomiędzy feudałami. Spowodowało to powszechną anarchię – zarówno tron papieski, jak i cesarski straciły swój autorytet. Skutkiem tego było zwiększenie wpływów cesarstwa bizantyńskiego w południowych Włoszech. Głównymi pretendentami do żelaznej korony byli władcy Spoleto, Toskanii, Ivrei i Friuli. W 888 roku w Pawii, na króla koronował się Berengariusz z Friuli, lecz już rok później, władcą ogłosił się Gwidon z Toskanii. Po śmierci Gwidona i jego syna, Berengariusz pozostał jedynym królem i choć nie mógł podporządkować sobie środkowych Włoch, musiał się zmierzyć z atakami Węgrów (z północy) i Arabów (z południa). Poniósł jednak klęskę w bitwie pod Brentą i został usunięty z tronu. Wkrótce potem, w 926 roku, królem został Hugon z Prowansji, który podobnie jak poprzednicy nie opanował Rzymu. Umożliwiło mu to dopiero małżeństwo z Marozją. Była ona córką Teofilakta i jego żony Teodory. Teofilakt pełnił funkcję konsula i przybrał tytuł od nazwy miasta Tusculum.