Szlak jest oznaczony i zaopatrzony w mosty. Oznaczenie szlaku dla piechurów składa się z czerwonych kółek na pniach drzew albo z kamiennych kopczyków z kamieniem pomalowanym na czerwono (szw. stenröse) w obszarach bezleśnych. Różniący się czasami od zwykłej trasy szlak zimowy jest oznaczony czerwonymi krzyżami na ok. 2-metrowych słupach i wiedzie częściowo przez zamrożone zimą mokradła albo przez jeziora. Oznaczenie letnie i zimowe są tak usytuowane, że można z dowolnego oznaczonego punktu zobaczyć następne oznaczenie i się na nie kierować. Szlak letni przecina w niektórych miejscach jeziora. Trzeba je samemu przekraczać albo dostępnymi łódkami albo używa się dostępnych generalnie tylko w sezonie połączeń promowych, które są organizowane przez tubylczych Lapończyków.

Na etapach dziennych znajdują do dyspozycji się schroniska (ale nie na odcinku między Kvikkjokkiem i Ammarnäsem), które są utrzymywane przez STF, częściowo samoobsługowe chatki, w których jednak w sezonie jest obecny co najmniej jeden chatkowy, a częściowo Fjällstationer (stacje górskie, hotele sportowe).