Rozkaz Zygmunta III aresztowania patriarchy nie został wykonany – Teofan i nowo wyświęceni arcybiskupi oraz nowy metropolita (był nim członek „koła Pletenieckiego” – Hiob Borecki) korzystali z ochrony Kozaków. Poza tym, Zygmuntowi III zależało na zaciągu wojsk (w tym kozackich) do oczekiwanego starcia z Turcją po nieszczęśliwej dla Rzeczypospolitej bitwie pod Cecorą (1620).

Prawdziwego i prawomocnego przywrócenia hierarchii prawosławnej dokonał dopiero w 1632 r. inny reprezentant „koła Pletenieckiego” – Piotr Mohyła, gdy po zmarłym Zygmuncie III tron objął jego syn Władysław IV.

Ostatnie lata życia. In memoriam mały|lewo|240px|Kazanie Zachariasza Kopysteńskiego na pogrzebie Elizeusza Pletenieckiego. Drukarnia ławry Kijowsko-Peczerskiej, 1625 mały|270px|Pomnik Elizeusza Pletenieckiego w kompleksie historyczno-kulturalnym „Zamek Radomyśl”

Działalność Elizeusza Pletenieckiego w kierunku odrodzenia religijnego i kulturowego życia prawosławnej części Rzeczypospolitej była bardzo ceniona przez jemu współczesnych. Według Zachariasza Kopysteńskiego (później następcy Pletenieckiego na archimandrii), jego poprzednik i patron był „ojcem nie tylko Ławry, jeno dla wszystkiego ludu.”