Masa własna szybowca wynosiła 257 kg, a maksymalna masa startowa – 341 kg.

Prędkość maksymalna wynosiła 73 węzły, a prędkość lądowania 34 węzły (odpowiednio 135 i 63 km/h), na wysokość 3000 m szybowiec wspinał się 59 minut i 18 sekund, zapas paliwa pozwalał na 60-minutową pracę silnika.

Historia Pierwszy i jedyny prototyp tego motoszybowca został ukończony w lutym 1941, w momencie jego rejestracji w Japonii nie istniała osobna kategoria motoszybowców i został on zarejestrowany jako zwykły samolot cywilny, numer rejestracyjny J-BBEA.

Pierwszy lot samolotu odbył się 7 lutego, za jego sterami zasiadał Kiyoharu Yoshihara, który posiadał licencję pilota na samoloty, jak i szybowce. W późniejszym czasie szybowiec używany był przez Japoński Aeroklub Studencki, firma otrzymała zamówienia na dalsze trzy egzemplarze, ale zanim rozpoczęto produkcję Japonia przyłączyła się do II wojny światowej i nie wyprodukowano więcej egzemplarzy tej maszyny.

W późniejszym czasie na zamówienie Cesarskiej Armii Japońskiej w firmie powstał jeszcze szybowiec szkoleniowy Nihon K-12 Chikara i szybowiec bojowy Nihon Kogata Ku-11.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Motoszybowce Kategoria:Japońskie konstrukcje lotnicze