Styl filmowy Jego styl filmowy wywodzi się z tradycji włoskiego neorealizmu, a właściwie z niejakiej opozycji w stosunku do niego, gdyż Olmi obsadzał w swych filmach amatorów w naturalnych wnętrzach i plenerach, a nie aktorów profesjonalnych, jak zwykle robili to neorealiści. Charakterystyczne dla twórczości Olmiego są długie, powolne ujęcia. Jego filmy przeważnie mają także zacięcie społeczne – reżyser był zawsze wrażliwy na krzywdę ludzką. Głęboka wiara i nauka Kościoła katolickiego również odcisnęły trwały wpływ na jego twórczość.
Filmografia reżyser 1959: Czas się zatrzymał (Il tempo si è fermato) 1961: Posada (Il posto) 1963: Narzeczeni (I fidanzati) 1965: I przyszedł człowiek (E venne un uomo) 1967: Racconti di giovani amori 1968: Fatalny dzień (Un certo giorno) 1970: Zbieracze (I recuperanti) – telewizyjny 1971: Latem (Durante l’estate) 1974: La circostanza 1978: Drzewo na saboty (L’albero degli zoccoli) 1983: Camminacammina 1987: Niech żyje czcigodna pani!