Wieśniak odpowiedział, że był do tego zmuszony, bo w mieście ziarna jest tyle, że magazyny pękają w szwach. Cesarz, gdy mu o tym doniesiono, nie chcąc ryzykować zbyt długiego oblężenia, nakazał odwrót spod murów Alessandrii (rzeczywistym powodem odstąpienia była przypuszczalnie malaria). Posąg Gagliaudo znajduje się koło katedry. Alessandria miała uzyskać w 1198 status wolnej gminy, ale stało się to zarzewiem regionalnego konfliktu z sąsiednimi gminami, szczególnie z Asti.
W 1348 Alessandria przeszła w ręce Viscontich, a następnie Sforzów, dzieląc losy Mediolanu do 1707, kiedy to odstąpiona została dynastii sabaudzkiej stając się częścią Piemontu.
Za męstwo wykazane w czerwcu 1799 w okolicach Alessandrii w starciu armii rosyjskiej pod wodzą feldmarszałka Suworowa z Francuzami młody książę Franciszek Ksawery Drucki Lubecki został mianowany kawalerem Orderu Świętej Anny 3 klasy. Po wygranej w 1800 przez Napoleona bitwie pod Marengo, została włączona w granice Francji jako stolica departamentu. W tym okresie, na północ od miasta wzniesiono spory fort z imponującymi budynkami koszarowymi, które dotychczas (2006) wykorzystywane są przez siły zbrojne. Pozostałości drugiego fortu, na południe od miasta, przecięła w XX wieku nitka autostrady.