W roku 1940 do walki w Danii i Norwegii skierowano 7 Dywizję. Walczył tam 1. batalion Fallschirmjägerregiment Nr 1. dowodzony przez majora Erich Walthera. Jego zdaniem było opanowanie lotnisk: Fornebu koło Oslo, Sola koło Stavangerem i dwa lotniska w Aalborgu oraz opanowanie drogi łączącej wyspy Falster i Zelandię. Z powodu mgły zrezygnowano z desantu na lotnisko Fornebu, inne cele osiągnięto. Dzięki czynnikowi zaskoczenia straty niemieckie były bardzo małe (np. most łączący wyspy Falster i Zelandię zdobyto bez walki).
Żołnierze 7 Dywizji Lotniczej brali także udział w inwazji na Holandię i Belgię. W Belgii wybrano specjalną grupę, której celem było opanowanie czterech celów, m.in. fortu Eben Emael. Natomiast w walkach w Holandii brała udział reszta dywizji (ok. 3 500 spadochroniarzy).
Po upadku Francji uzupełniono straty i podjęto decyzję o rozbudowie dywizji do stanu trzech pułków. Grupę uderzeniową, która zdobywała cele w Belgii zorganizowano w nową jednostkę – Luftlande-Sturm-Regiment. Wprowadzono, też nowe typy uzbrojenia. 7 Dywizję planowano użyć w desancie na Wielką Brytanię, jednakże operację odwołano.