zrezygnował z wszystkich pełnionych funkcji, po czym wstąpił do monastyru w Drui prowadzonego przez zakon marianów. W 1927 r. złożył śluby zakonne. W 1928 r. przyjechał do Harbinu, gdzie stanął na czele miejscowej wspólnoty rosyjskiej eparchii katolickiej obrządku wschodniego jako administrator apostolski Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-słowiańskiego. W 1929 r. otworzył liceum św. Mikołaja i sierociniec. W 1933 r. przebywał w Polsce na wypoczynku. W 1934 r. przebywał w Watykanie, zdając relację ze swojej działalności na Dalekim Wschodzie. Wiosną 1939 r. ponownie przyjechał do Rzymu, uczestnicząc w zebraniu kapituły generalnej ojców marianów. Latem 1939 r. przybył do Warszawy. W drodze do Wilna zastał go wybuch wojny niemiecko-polskiej. W tej sytuacji zmienił kierunek podróży, udając się do Lwowa. Spotkał się tam z metropolitą Andrijem Szeptyckim. Próbując przedostać się na Węgry, pod koniec października tego roku został aresztowany przez NKWD w Rawie Ruskiej. Pod koniec września 1942 r. został skazany na karę 10 lat łagrów, ale do obozu nie trafił, przebywając cały czas w więzieniach w Moskwie. Podczas uwięzienia napisał traktat o historii katolicyzmu w Rosji. W 1943 r. metropolita A.