Sucha Dziura Sucha Dziura (słow. Suchá diera, niem. Trockene Höhle, węg. Száraz-barlang) znajduje się kilkadziesiąt metrów na południe od Mokrej Dziury i ma kilka otworów. Główny otwór znajduje się na wysokości 1167 m, 4 m powyżej poziomu wody w Jaworowym Potoku. Niedaleko za nim jaskinia dzieli się na trzy korytarze (początek środkowego i prawego jest wspólny). Do lewego korytarza doprowadzają pozostałe otwory. Około 25 m od wejścia do jaskini pojawia się w niej strumyk.
Historia eksploracji Mokra Dziura była znana i odwiedzana już w XVII wieku. Pierwszym znanym z nazwiska zwiedzającym był ok. 1800 Christian Genersich, który w dziele Reise in die Carpathen mit vorzüglicher Rücksicht auf das Tatra-Gebirge pozostawił pierwszy znany opis jaskini. Umieścił również koło wodospadu drabinę, utrzymywaną następnie przez poszukiwaczy cynobru i złota. Później badali ją Albrecht von Sydow w 1827 i Samuel Roth w 1879. W 1955 Mokrą i Suchą Dziurę penetrowała wyprawa polskich speleologów (Kazimierz Kowalski, Mieczysław Mielcarski i Jerzy Tomaszewski).