Budowla w Dura Europos uzyskała więc funkcję sakralną znacznie przed okresem rozkwitu architektury chrześcijańskiej, którego początek datuje się na drugą dekadę IV wieku. Pierwotnie budynek był typowym rzymskim domem, skupionym wokół kolumnowego dziedzińca z otwartym atrium. W środku, na dziedzińcu, był basen (impluvium). Na końcu przeciwległym do wejścia była podniesiona powierzchnia (tablinum), na której stał stół. Dom powstał w pierwszych 30 latach trzeciego wieku, a funkcję czysto sakralną uzyskał prawdopodobnie między 240 a 250 rokiem. Prawdopodobnie wtedy usunięto jedną ścianę z atrium, tak by główna przestrzeń mogła pomieścić większą liczbę wiernych. Malowidła ścienne, które namalowano między 232 a 256 rokiem, są jednymi z najwcześniejszych przykładów sztuki chrześcijańskiej. Malowidło o uzdrowieniu paralityka jest najstarszym znanym obrazem zawierającym wizerunek Jezusa. Do roku 256 budynek został włączony w ciąg obwarowań, które miały uchronić miasto przed oblężeniem przez wojska króla perskiego Szapura I. Po upadku miasta ludność została deportowana, a miasto z czasem zasypały piaski pustyni. thumb|left|250px|Plan domus ecclesiae thumb|240px|Lokalizacja domus ecclesiae w Dura Europos