otwartość na subiektywną interpretację wykonawcy. Nowatorskie traktowanie instrumentów muzycznych, pozwalające na używanie ich wbrew oryginalnym przeznaczeniom (np. preparowanie fortepianu). Przeniesienie odpowiedzialności interpretacji dzieła na jego odbiorcę; rezygnacja z tradycyjnych mechanizmów słuchania (np. porzucenie istotności kompozycji na rzecz samego dźwięku „tu i teraz”).
Utwory muzyki eksperymentalnej mogą, ale nie muszą zawierać wszystkich tych cech. Powyższa lista została zdefiniowana przez Michaela Nymanna w książce Experimental Music: Cage and Beyond, opisując dotychczas powstałe utwory i praktyki stosowane przez ich kompozytorów.
W Polsce Znaczącym ośrodkiem tworzenia muzyki eksperymentalnej w Polsce było Studio Eksperymentalne Polskiego Radia, założone w 1957 roku, silnie inspirowane nurtem muzyki eksperymentalnej rozumianej jako połączenie muzyki awangardowej, elektronicznej i konkretnej.
To właśnie w Studio Eksperymentalnym stworzono pierwszy utwór na taśmę w Polsce: Etiudę na jedno uderzenie w talerz Włodzimierza Kotońskiego.