Jednostkami mobilizującymi drużyny parkowe uzbrojenia były dywizjony artylerii konnej. Z chwilą ukończenia mobilizacji drużyny wchodziły w skład brygad kawalerii.
Drużyna parkowa uzbrojenia podczas działań bojowych rozwijała brygadowy punkt amunicyjny. Jeżeli była taka potrzeba mogła rozwinąć również wysunięty punkt amunicyjny. Kierownikiem punktu amunicyjnego był dowódca drużyny, kierownikiem punktu wysuniętego – jego zastępca. Czynności personelu obsługującego punkt amunicyjny obejmowały: przeładowywanie amunicji oraz konserwację amunicji. Podobnie jak parki intendentury, drużyny te nie zostały zadowalająco opisane w publikacjach – a co do ich ważnej roli i znaczenia nie można mieć żadnych wątpliwości.
Na poziomie brygady dysponowano amunicją w ilości dwóch jednostek ognia. Obowiązywała zasada, że po zużyciu jednej jednostki ognia przez oddziały, natychmiast wysyłały puste środki transportowe na punkt amunicyjny brygady, by odtworzyć oddziałowy zapas wożony.
Drużyny te były mobilizowane według etatu: Organizacja wojenna służby uzbrojenia – drużyna parkowa uzbrojenia – L.dz.3202/Mob./Org./36.
Drużyna liczyła pięciu podoficerów i dziesięciu szeregowych uzbrojonych w jeden pistolet i czternaście karabinów. Środkami lokomocji był koń wierzchowy i dwa roweryWaldemar Rezmer, Operacyjna służba sztabów (...), s.