Tradycje te obejmują opowieści o prapoczątkach, historie patriarchów oraz historię wyjścia z Egiptu i wędrówki po Synaju.
Nowe koncepcje na temat Jahwisty Od lat 70. XX wieku tradycja jahwistyczna jest najczęściej i najmocniej krytykowanym elementem klasycznej hipotezy czterech źródeł. Częściowo wynika to z podważenia poglądów dawniejszych uczonych na temat rozwoju religii żydowskiej, przedmonarchicznego Izraela i historycznej wartości przekazu J. Przede wszystkim jednak wczesna datacja J nie wyjaśnia, dlaczego najwcześniejsi prorocy, którzy według dokumentarystów (zwolenników hipotezy czterech źródeł) mieli działać po J, nie znają jego wersji dziejów Izraela, w której opowieści o patriarchach i eksodus tworzą jedną, zintegrowaną i sensowną historię. Jednocześnie jest wiele językowych, tematycznych i teologicznych związków między J a literaturą okresu wygnaniowego i późniejszą. Z tego powodu większość współczesnych biblistów umieszcza J w okresie babilońskim, wskazując, że pisał po i w opozycji do D, ale przed P.